تئاتر ابزورد (پوچي)

​تئاتر ابزورد (پوچی) 

تئاتر ابزورد (پوچي) يك شيوه تئاتري است كه ريشه در فرانسه اواخر دهه 1940 دارد. اين سبك به شدت بر فلسفه وجودي تكيه دارد و عمدتاً خاص نمايشنامه­ هايي است كه نمايشنامه­ نويسان اواخر دهه 1940 تا 1960 مي­نوشته­ اند .

اين شيوه تئاتري بيانگراين باوراست كه دريك جهان بدون وجودخداوند،وجود انسان بي­مفهوم وبي­ هدف بوده وهمه ارتباطات منجربه شكست مي­شودونتيجه اجتناب­ ناپذير آن«سكوت»است.

تئاتر پوچي با ارائه مستقيم يافته­ هاي وجودي، خود با فلسفه وجود ارتباط دارد.

هدف اين شيوه تئاتري نشان دادن دنيايي است كه بشرفقط باخودونه چيزديگربدنيا مي ­آيدوبايدجايگاه خودرادرجهان متافيزيك پيداكند.

اغلب آثار ابزورد از عرف تئاتري بهره مي­گيرند اما محدود به آن نيستند. اين كارها عموماً سطوح بالايي از مغايرت و بيگانگي دارند مثل صحنه تشيع جنازه كه در آن بازيگران خوشحالند و يا جشن تولد كه با افسردگي اجرا مي­شود.

اصطلاح«تئاترپوچي»توسط مارتين اسلين منتقددرمقاله وي به سال1960وبعداًدركتابي به همين نام ابداع شده است.

اواين نمايشنامه ­هارابرمبناي يك تم اصلي پوچي مشابه آنچه آلبركامو درمقاله سال1942خودباعنوان«افسانه سيسيفوس»استفاده مي­كند،بكار مي­گيرد.

پوچي در اين نمايشنامه ­ها شكل واكنش انسان را نسبت به جهان بي­ مفهوم را در برمي­گيرد، انسان مانند عروسك خيمه­ شب­ بازي در كنترل نيرويي خارجي است.

اين اصطلاح براي طيف وسيعي از نمايشنامه­ ها بكار برده مي­شود و بسياري از اين خصوصيات در نمايشنامه ­هاي اين سبك يكسان است.

كمدي كه با تصاوير تراژيك آميخته شده، شخصيت­هايي كه با نااميدي محبورند كارهاي تكراري و بي­ مفهوم انجام دهند، ديالوگ­ هاي پر از كليشه، بازي كلمات و بيهودگي، و موضوعات تكراري و گسترش دهنده پوچي.

از نمايشنامه ­نويسان تئاتر ابزورد مي­توان به ساموئل بكت، اوژن يونسكو، ژان ژنه، هارولد پينتر و ادوارد آلبي اشاره كرد.